Cuando nel añu 1992 Tim Berners-Lee, padre de la World Wide Web, publicó na rede una llista de nueves páxines, nun yera consciente de lo que taba faciendo, como de xuru en 1997 John Barger nun foi quién a imaxinar, cuando acuñó'l términu «weblog», la cantidá d'usuarios que diben a echar mano d'él nos años siguientes.
MIGUEL BARRERO
Si va cinco años los weblogs yeren inda un fenómenu marxinal dientro de la rede, güei son cuasi una epidemia global que s'extiende por tol mundu ensin que, de momentu, parezan correr peligru d'extinción. Si va tres años yeren «namás» unos miles los qu'ún podía atopar navegando pela rede de redes, güei son millones los que s'abren al día. La presencia del asturianu nellos nun ye ayena a esa tendencia. Si nos primeros tiempos la presencia de la llingua del país yera cuasi inexistente, güei yá hai una estimable presencia del idioma en delles páxines.
Enantes de siguir, convendría explicar que'l términu «blog» nun ye sinón l'abreviatura de «weblog», un vocablu inglés que significa «cuadernu de bitácora». Nun fai falta dicir muncho más pa dar una definición de lo que son los blogs: páxines creaes polos usuarios nos qu'estos van dexando constancia de lo que-yos parez importante. Nun entamu, esti tipu de soportes taba más vinculáu a conteníos de calter tecnolóxicu. Pasu ente pasu, foron convirtiéndose no que son agora: auténticos caxones de xastre nos que cadún escribe lo que-y vien en gana. Dende anotaciones diaries hasta comentarios políticos, pasando por recetes de cocina o poemes escritos pela nueche nes servilletes de dalgún bar. Too ye válido na blogosfera (términu referíu al conxuntu total de blogs existentes na rede), y nella l'idioma nun supón nengún problema.
La llegada del fenómenu a Asturies truxo consigo l'aparición de dellos blogs escritos na llingua del país. La so presencia, nun entamu, foi más bien tímida y cuasi reducida a amueses más o menos testimoniales, pero pasu ente pasu foi medrando hasta'l puntu de que güei los llectores tienen al so algame un conxuntu non despreciable de bitácores que fain usu (bien como llingua vehicular exclusiva, bien a medies col castellanu) del nuestru idioma pa exponer les sos reflexones.
Porque eso ye lo que prima nel universu blogosféricu asturianu. La política, bien en clave humorística o bien al traviés d'análisis concienzudos, parez ser el tema preferente de los blogueros que dende'l nuestru país llancen les sos palabres a la rede. Y ente toos, hai ún que quiciabes sía'l más visitáu d'esti microcosmos tan caóticu como revelador. Trátase de'l autor de Xabeldiz, una bitácora que s'autodefine como «revista blog pluricultural y pluritemática» na que se fai usu del estilu indirectu (no que paez ser un homenaxe nada disimuláu al «Sostiene Pereira» d'Antonio Tabucchi) pa exponer delles reflexones sobre delles cuestiones, anque primen les relatives a la situación política del país. Tamién nesi sen circula González y González, nel que los llectores tamién pueden alcontrar información sobre'l copyleft y les llicencies Creative Commons. Nesti casu, la política tamién ye analizada dende un puntu de vista concienzudu y, delles vegaes, hasta combativu, como lo demuestra l'artículu publicáu con fecha d'ún de marzu, dedicáu al cierre de la cadena televisiva Teleasturias.
El mesmu puntu de vista caltienlu El Trasgu d'Areces onde la palma llévenla les informaciones relatives a los derechos humanos y tolo relativo a la llingua asturiana. Nun falta, de xemes en cuando, l'humor, y como prueba nun hai más que citar el peculiar concursu «La casona de los asturianistes», inspiráu na corriente de los «reality-shows», que la páxina tuvo en funcionamientu a lo llargo del añu pasáu.
Quiciabes nun futuru haiga qu'estudiar el papel qu'agora mesmo tán cumpliendo los blogs na normalización del asturianu. Gracies a ellos, na rede ta escribiéndose sobre temes que nun ye fácil ver reflexaos sobre papel na nuestra llingua. Ye'l casu, por exemplu, de la Fórmula 1. Nesti casu, ye la emisora
Radio Sele la que tien abiertu un blog nel que periódicamente va colgándose información sobre tolo que va pasando nesi deporte, con clasificaciones incluíes. Myto Chondria vien a ser un mui particular manual d'instrucciones pa un viaxe que puede ser tanto real como metafóricu, y La Esfoyaza amesta lliteratura, reflexones polítiques y reivindicación pura y dura.
Lo que nun ye fácil atopar na blogosfera asturiana son bitácores con conteníos más personales. Quiciabes encaxe nesa clasificación l'autodenomináu «Diariu de Guti», ún de los qu'utilicen indistintamente asturianu y castellanu. Nél, la mayoría de les veces el so autor limítase a comentar la so visión sobre noticies del día o dellos actos nos que participa. La blogosfera da pa muncho. Hasta pa montar una República de la Isla de Deva y dir dexando constancia de los sos conseyos de ministros.
Lo que si ta claro ye que'l de los blogs ye tarrén abonáu pa la lliteratura, lo qu'explica que cada vez sía más frecuente la presencia d'escritores con un requexu propiu na rede. La blogosfera ufiérta-yos la posibilidá de mantener un contacu directu colos sos llectores y, de pasu, dir sometiendo a prueba lo que tan escribiendo nesi momentu. Inda puede accedese al efímeru pero sustanciosu blog de Pablo Antón Marín Estrada, y ye altamente recomendable la selección de versos que Martín López-Vega va faciendo en «Yo, etc». Tamién el cantautor Toli Morilla tien bitácora propia dientro de la so páxina web na que va colgando, al marxe de les informaciones que sobre él aparecen publicaes en prensa, delles reflexones y feches de les sos xires.
Los llamaos «fotologs» (blogs nos que la importancia concédese-y a la foto más qu'al textu) tamién tienen espaciu pal asturianu, presente nes páxines del poeta Pablo Texón y el cantautor Alfredo González, ente otros. Hai, pues, motivos pa dicir que, polo menos na rede, l'asturianu yá ye oficial.
Les Noticies (25/3/2007)
Esbilla
del.icio.us
18 d´ochobre:
¡¡¡TOOS CON DIXEBRA!!!
